Wednesday, June 11, 2008

வானமே எல்லை !


Photo courtesy: msn.com

ஹலோ பென், வணக்கம். என் பேரு ...

எந்த நுழைவு வாயிலுக்குப் போகணும் நீங்க.

மெயின் என்ட்ரன்ஸ்.

சரி, இப்படி வாங்க. என்ன பிடிச்சிக்கறீங்களா ?

ஓ, ரொம்ப தேங்க்ஸ்.

நுழைவு வாயிலுக்கு செல்ல எண்ணி, குச்சியைத் தட்டிக் கொண்டே வேறு திசையில் பயணித்து, தண்ணீர் பைப்பில் கால் தடுக்கிய போது, அவருக்கு சில நொடிகள் உதவ முடிந்தது என்னால்.

பார்வையற்ற சகோதரரான பென் போன்று நிறைய பேர் அலுவலகத்தில் வேலை செய்கின்றனர். ஆனால் இது போல் நுழைவு வாயிலுக்குச் செல்வதற்கு தயங்கி நான் பார்த்ததில்லை. புதிதாகச் சேர்ந்திருப்பார் என எண்ணிக் கொண்டேன்.

கதவை நெருங்குகிறோம், இப்படி வாங்க என்று நன்றாக கதவைத் திறந்து விட்டேன்.

சில அடிகளில் ம‌ற்றொரு க‌த‌வையும் தாண்டினோம்.

இப்ப செக்யூரிட்டிக்கு முன்னால இருக்கிறோம். நீங்கள் எங்கு செல்ல வேண்டும்.

இனி நான் போய்க் கொள்வேன். இந்த DVD ட்ராப் பண்ணிவிடுகிறீர்களா ?

ஓ, தாராளமாக என்றேன்.

அது வரை நின்று, மெஷின் க்ர்ர்ர், ச்ச்ச்க் என்ற DVD விழுங்கும் சத்தம் கேட்டு, மிக்க நன்றி நண்பரே என விடை பெற்றார் பென்.

எனக்குள் ஓராயிரம் கேள்விகள். ஒன்றே ஒன்று மட்டும் கேட்டேன் அவரிடம்.

தவறாக எண்ண வேண்டாம், பதில் சொல்ல இயலவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை, உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேக்கலாமா என்றேன்.

இந்த DVD எப்படி பார்ப்பீர்கள் என்றேன்.

பி.எஸ். வீரப்பா மாதிரி ஒரு சிரிப்பு அவரிடமிருந்து.

நான் எப்படிப் பார்ப்பேன், என் குழந்தைகள் பார்ப்பார்கள் !!!

அப்ப உங்க மனைவி இந்த வேலை எல்லாம் செய்யலாமே ?

ஏன் ப‌ண்ணாம‌ல், இன்னிக்கு என்னோட‌ ட‌ர்ன் என்றார்.

பென்னின் மனைவியும் பார்வையற்றவர் என அறிந்து அதிர்ந்து நின்றேன்.

சில விநாடிகள் சிந்தனையில் மனம் பறந்தது ...

இதிலிருந்து, பென் ஒரு நிறைவான‌ வாழ்க்கை வாழ்கிறார் என்று அறிந்து கொள்ள முடிகிற‌த‌ல்லவா ?!!!

நமக்கு எல்லாம் இருந்தும், நம்மை நாம் குறுக்கிக் கொள்கிறோமோ ?!! நான் இவ்வளவு தான், என்னால் இவ்வளவு தான் முடியும், இதுக்கு மேல எக்ஸ்ட்ரா ஒரு பெர்சன்ட் கூட எதிர்பார்க்காதீங்க என்றெல்லாம் !!!!

டீல் மா கண்ணு ! (Part - 1)



டேய் இங்க பாரேன், என்டர்ப்ரைஸ்ல வீக்கெண்ட் டிஸ்கௌண்ட் போக இன்னும் 20% கம்மியா தர்றானாம் என்றாள் லாவன்யா.

நீ இன்னும் என்டர்ப்ரைஸ விடலயா ? 'பட்ஜட்' பாரு, பேருக்கேத்த மாதிரி டீல் தர்றான், இது வருண்.

டாலர், த்ரிஃப்டி என ஆளாளுக்கு கார் வாடகை டீலில் மூழ்கி அந்த அப்பார்ட்மென்ட் வீடு அல்லோல கல்லோலப்பட்டது !

செல்லில், பக்கத்து ப்ளாக்கில் இருந்து மதுமிதா அழைத்தாள். "அருண், செவன் சீட்டர் எடுக்கலாமா, இல்ல ரெண்டு வண்டியா புக் பண்ணிக்கலாமா ?"

எத்தன தடவை சொல்லியிருக்கேன். அருண் இல்ல, வருண் என்று. மெதுவாகத் தான் பேசினான்.

படபடவென எதிர்முனையில் சரவெடி. "என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன். அது என் அண்ணா பேரு, உன்னை என் அண்ணன் மாதிரி அழைத்தது தப்பா. நானும் எத்தனை தடவ இத உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்".

லாவன்யா, வருண், மதுமிதா, செந்தில், ஞானம், தீபிகா இவர்கள் அனைவரும் இந்தியாவில் இருந்து இங்கு வந்து பல ஆண்டுகள் ஆனதென நினைப்போம். இப்ப தான், சமீபத்தில் ஒருசில மாதங்கள் முன் வந்தவர்கள் தான். வந்த நாள் முதல் டீல் தான்.

எல்லாம் கல்லூரி முடித்து ஒரு வருடம் கூட இல்லை. அமெரிக்கா வந்தவுடன் ஒரு பரம சுதந்திரம் பெற்ற உணர்வு. பரந்து விரிந்த, யாரையும் எதற்குள்ளும் கட்டுப்படுத்த முடியாத சுதந்திரம். சென்ற ஆண்டு கல்லூரி முடித்த இள ரத்தங்கள், கேக்கவே வேண்டாம். ரெண்டு மூனு நாள் லீவு விட்டாப் போதும், மேலே பார்த்த நிலை தான்.

வாஷிங்டன் டி.ஸியில் இருந்து, மூன்று நாட்களில், நியூ யார்க், நியூ ஜெர்ஸி, பிட்ஸ்பெர்க் சுத்திட்டு வர்ற மாதிரி ப்ளான் இவர்களது.

போற இடமெல்லாம் பார்த்துப் போம்மா. அமெரிக்கால எல்லாமே ஈஸியாமே, அங்கலாய்த்தாள் தீபிகாவின் அம்மா. நான் என்ன கொழந்தையாம்மா, இன்னும் சின்ன பிள்ளையாவே பாக்கறீங்களே. இதே அமெரிக்கா என்றால் ....

இது தீபிகாவின் வீட்டு உரையாடல் மட்டும் இல்லை, அவள் வயதைக் கொண்ட மற்ற அனைவரின் பெற்றோரும் இதையே சொல்லி அனுப்பியிருந்தனர்.

இதுவரைக்கும் ஏழெட்டு ஸ்டேட் போய்ட்டு வந்திட்டோம். எல்லாம் ஃப்ளை பண்ணி. போரடிச்சுப் போச்சு, அதான் இப்ப இங்க ட்ரைவ் பண்ணலாம் என்று ப்ளான், என அடுக்கினான் ஞானம். ப்ளை பண்ணி, என்றவுடன் அதற்கான டீல், எப்படி டீல் பண்ணியிருப்பார்கள் என நீங்களே ஊகித்துக் கொள்ளுங்கள்.

செவன் சீட்டர் போய்டுச்சாம் பட்ஜட்ல. வேற எங்கயும் இல்ல. புதுசா ஒரு ரென்டல் கம்பெனி வந்திருக்கு, அவன் ஒரு மாதிரி டீல் சொல்றான். ஞாயிறு இரவு நடுநிசியில் கார ட்ராப் பண்ணிட்டா, மொத்த ரென்ட்டும் 35% கொடுத்தாப் போதும் என்றான் ஞானம். கொஞ்சம் லேட் ஆனாக் கூட முழுசா தரணுமாம்.

லேட்டாவாவது, லேட்டஸ்டாவாவது எல்லாம் இல்லை கரெக்டா கன் டயத்துக்கு வர்றோம். வண்டிய ட்ராப் பண்றோம் !

என்னடா கன், கின் என்று சொல்லிக்கிட்டு. எவனாவது போலீச கூப்பிடப் போறான் என்றான் செந்தில்.

ஆனா டீல், செம டீல். 'ஞானம் பேருல டீலு' என அனைவரும் கோரசாக வட்டமடித்து பங்கரா டான்ஸ் ஆடினர். தமிழ்மணத்தில தான் ஜிலேபி பிழியாறங்க என்றால் இங்கயுமா என்று புலம்பினாள் மது.

வியாழன் மதியம், சிகப்பு நிற ரென்டல் எஸ்.யூ.வியை பார்க் செய்தான் வருண். எல்லாம் பேக் பண்ணி, செக் பண்ணிக் கொண்டனர் ஆறு பேரும்.

எல்லா டைரக்ஷன் மேப் ப்ரிண்ட் இதுல இருக்கு, நீட்டினாள் தீபிகா. வாங்கி முன்னால் வைத்துக் கொண்டான் வருண்.

சிக்ஸ் சி.டி. ப்ளேயரா. அட அடா. இந்தா, புடி என கொத்து சிடிக்கள் கொண்ட பையை கொடுத்தாள் லாவன்யா. நல்ல பாட்டா போடப்பா என பின்னால் இருந்து கூவினான் ஞானம். 'குன்றத்திலே குமரனுக்குக் கொண்டாட்டம்' என பெங்களூர் ரமணியம்மா பாட அனைவரும் எச பாட்டுப் பாட, தடபுடலாய் அபார்ட்மென்ட் வளாகம் விட்டுப் பறந்தனர்.

க்ளிக், ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்யூ என்று கேன் ஒபன் பண்ணியதில், அதுக்குள்ள ஆரம்பிச்சிட்டியா என்றாள் மது, ஞானத்தைப் பார்த்து.

ஹி. ஹி. அது ஒன்னும் இல்ல மது, நீ பரவா இல்ல, பேருலே கிக் இருக்கு, நாங்க பாவம் இல்லியா ?!! எனக்கும் ஒன்னு குடுடா என்றான் செந்தில்.

டேய் நிறுத்துங்கடா, முழுசா என்ன ஓட்ட விட்டுருவீங்க போல இருக்கே என பதறினான் வருண்.

தொடரும் ...

அனைத்து பாகங்களும்:

பாகம் - 1
பாகம் - 2
பாகம் - 3
பாகம் - 4 (நிறைவுப் பகுதி)

Sunday, June 8, 2008

சிகாகோ சுத்திப் பாக்கப் போறேன்

என் இனிய இணைய தமிழ் பதிவர்களே ! வணக்கம் !!

வருகிற ஜூலை 4, விடுமுறையை முன்னிட்டு, சிகாகோ சுத்திப் பார்க்கலாம் என்று தங்கமணியின் யோசனையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, மூன்று நாட்களில் என்ன என்ன பார்க்கலாம் என இணையக் கடவுளிடம் கேட்ட போது, அள்ளித் தெளிக்கிறார் அவர். அதிலிருந்து எதை எடுப்பது, எதை விடுப்பது எனத் தெரியவில்லை.

சிகாகோ வாசிகளே, உங்கள் ஆலோசனைகளையும் எங்களுக்கு அள்ளித் தெளியுங்களேன்.

அட்வான்ஸ் நன்றிகள் பலப் பல.

Wednesday, June 4, 2008

எண்ணும் எழுத்தும் - Jacques Inaudi

இன்றைய பதிவில் குறிப்பிட்ட ஒரு எண் என்றில்லாமல் எண்கள் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு நபரைப் பற்றி பார்க்கப் போகிறோம். இன்னாதி, இன்னாதி என்று நீங்கள் கேட்டால், ஆமாங்க இன்னாதி தான். லைட்டினிங்க் கால்குலேட்டர் வரிசையில் முதலிடத்தில் இருப்பவ‌ர் ஜாக்யூஸ் இன்னாடி.



கெமிலி ஃப்ள‌மேரிய‌ன் என்னும் வான‌சாஸ்திர‌ அறிஞ‌ர் இன்னாடி ப‌ற்றி நினைவுகூர்கையில்: "இர‌ண்டு ஐந்து இல‌க்க‌ எண்க‌ள் 70,846 & 88,875 கொடுத்து பெறுக்கி விடை கேட்ட‌ போது, அவ‌ர் எடுத்துக் கொண்ட‌ நேர‌ம் 55 விநாடிகள்" என்கிறார்.

இன்னாதி அவ்ளோ நேர‌மா ? என்று தான் எண்ணுவோம். இன்னாடி, கால்குலேட்டர் பயன்படுத்தியோ, எழுதிப் பார்த்தோ விடை கூற‌வில்லை. ம‌ன‌தில் க‌ணித்து விடை த‌ருகிறார் ம‌னுஷ‌ன்.

காகிதத்தில் எழுதாமல், மனதில் இருத்தி தருகிறார் என்று படித்தவுடனே உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும், இன்னாடி அவர்கள் அதிகம் படித்தவரில்லை என்று. உங்கள் கூற்று முற்றிலும் சரியே !

அக்டோபர் 15, 1867ம் ஆண்டு இத்தாலியில், ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்தார் இன்னாடி. ஆறேழு வயதிருக்கையில், ஆடு மேய்க்க, குடும்பத்தாரால் நியமிக்கப்பட்டார். ஆடுகளின் எண்ணிக்கை, அவை மேயும் புல் வெளிகளில் செடிகளின் எண்ணிக்கை, மரங்களின் எண்ணிக்கை, மலைகளின் எண்ணிக்கை என்று எண்களின் மேல் தீராக் காதல் கொண்டவர் ஆனார் அப்போதிருந்தே.

ஆடுகள் புல்களை மேய, இவர் மனம் எண்களை அசை போட்டது.

சிறு வயதில் சில்லரை வியாபாரிகளுக்கு கணக்கு, வழக்கு பார்த்து, காசும் பார்க்கிறார். இவர் புகழ் மெல்ல ஊர், உலகெலாம் பரவுகிறது. பல ஊர்களில், நிறைய கூட்டங்களுக்கு சிறப்பு விருந்தினராக அழைக்கப்படுகிறார்.

ஒரு கூட்டத்தில், "என்னால் ஒரே நேரத்தில் இரு கேள்விகளுக்கு கணித்து விடை சொல்ல முடியும்" என்கிறார். கேள்விகளுக்கு சில நொடிகளில் விடையளிக்க வியப்பில் ஆழ்கிறது கூட்டம் (நம் ஊர் தசாவதானி, அஷ்டாவதானிகள் நினைவுக்கு வருகின்றனர்).

இன்ன‌ தேதியில் ஒருவ‌ர் பிற‌ந்தால், அந்தத் தேதி என்ன‌ கிழ‌மை என்ப‌த‌ற்கு ப‌தில் த‌ருகிறார். இல்லாத‌ தேதியை (29 Feb, நான்கு வ‌ருட‌ங்க‌ளுக்கு ஒரு முறை தான் வ‌ரும் இல்லையா) ஒருவ‌ர் கேட்டால், ச‌ட்டென‌ இப்ப‌டி ஒரு தேதியே இல்லை என்று ப‌தில‌ளிக்கிறார்.

கூட்டங்களில் முன்னே நின்று கொள்வார். ஒருவர் கேள்வி கேட்க, கேள்விக்கான எண்களை மற்றொருவர் பின்னே பலகையில் எழுதிக் கொள்வார். அந்த நேரத்தில், கேள்வியை ம‌னதில் பதிந்து கொள்வார் இன்னாடி. எண்களை மனதில் வைத்தே (புகுந்து) விளையாடி சில நொடிகளில் விடையளிப்பார். ஒரு முறை கூட பின்னால் திரும்பி பலகையில் என்ன எழுதியிருக்கிறது என்று அவர் பார்ப்பதில்லை.

1800களில் இவரைப் பரிசோதித்து, "அளவிற்கதிமான நினைவாற்றலும், தனது கணிப்புத் திறனுக்கு, தொடர்ந்து மனதில் பயிற்சியும் எடுத்துக் கொள்பவர்" என்றும் கூறுகின்றனர்.

1950ம் ஆண்டு வரை வாழ்ந்து, உலகில் பல இடங்களுக்கு பயணித்து, பல அறிஞர்களின், சிக்கலான கணக்குகளுக்கு மனதார‌ விடையளித்து, மனிதக் கணினி எனப் பேர் பெற்றவர் ஜாக்யூஸ் இன்னாடி அவர்கள்.

மேலதிக தகவல்களுக்கு, இணையக் கடவுளிடம் "Jacques Inaudi" என்று முறையிடுங்கள்.

-----

"வைத்த‌தொரு க‌ல்வி ம‌ன‌ப் ப‌ழ‌க்க‌ம்" என்பார் ஔவையார். தொழில் நுட்ப‌ வ‌ள‌ர்ச்சியால் ப‌ல‌வ‌ற்றை இழ‌க்கின்றோம். எந்திர‌ வ‌ள‌ர்ச்சியில் ம‌ன‌த் த‌ந்திர‌ங்க‌ளை ம‌ற‌க்கின்றோம்.

காலே அரைக்கால், முக்காலே மூனு வீச‌ம் என்று என் பாட்டி போடும் மனக் க‌ண‌க்கு அலாதியான‌து. இத்த‌னைக்கும் அவ‌ர் ப‌டித்த‌து மூன்றாம் வ‌குப்பு வ‌ரை தான். இன்றைக்கு அரைக்கால், முக்கால் எல்லாம் இல்லாம‌ல் போக‌லாம். ஆனால் ம‌ன‌ம் இருக்க‌த் தான் செய்கிற‌து இல்லையா ? நாம் தான் (முறையாக‌) ப‌ய‌ன்ப‌டுத்துவ‌தில்லை !!!

கணித மேதைகள் என்றால் நம்ம ஊர்க்காரவுக இல்லாமலா ?!!! இன்னாடி போலவே நம்மூரிலும் ஒரு மேதை உண்டு. வெகு சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்து, எண்களாலும் நல்ல எண்ணங்களாலும் முன்னேறி விண்வெளி அறிஞராய் பணியாற்றியவர். "பறவைகள் சுமந்து செல்லும் பெண்" என்று போற்றுதல் பெற்றவர். யாரென்று தெரிகிறதா ?

Sunday, June 1, 2008

தட்டான் பிடிக்க வாரீயளா ?



இறகென இல்லா
இறகை வைத்து,
பறவையாய் நீயும்
பறப்பது அழகு !

பறவையைக் கண்டான்
விமானம் படைத்தான்,
உன்னைக் கண்டா
உலங்கு ஊர்தி* படைந்தான் ?!

மெல்லத் தரையிறங்கி
அல்லிப் பூ அமர,
மலரும் பிரகாசமாய்
மயக்கும் பூவழகும்.

வளைந்த புல்நுனியில்
வாகாய் நீ அமர,
உன்னோடு சேர்ந்தாடி
களிப்புறும் புல் அழகும்.

நீண்ட வால்பிடிக்க
நீழும் எம்கைகள்,
சட்டெனப் பறப்பாய்
எட்டி வான்மீதே !

வளைத்துச் சுழற்றும்
வட்ட முகத்தில்,
எப்புறம் கண்கள்
என்புறம் காணுதே !

காற்றிலே நின்று
மேலும் கீழுமாடி,
மெல்லவே மீண்டும்
அல்லியின் மீதமர்வாய்.

இம் முறை தோற்பதில்லை
என்ற சபதம் நிறைவேற்ற,
சரிந்து பிடித்தேன் உன்னை,
என் புகைப்படப் பெட்டியிலே !!!

-----

* உலங்கு ஊர்தி = ஹெலிகாப்டர் -- நன்றி சீனா ஐயா, அன்புடன் குழுமம்.

Thursday, May 29, 2008

அகரம் என்றொரு (கையெழுத்துப்) பத்திரிகை


Photo: biotech.iitm.ac.in

அக்னி நட்சத்திரத்தின் பிரகாசமான ஒரு காலைப் பொழுது. ஆங்காங்கே, ஆடையின்றி எழுந்து நிற்கும் அழகிய செங்கற் கட்டிடங்கள் சில‌. ஒவ்வொரு கட்டிடத்திற்கும் ஒவ்வொரு பெயர். அதில் வரிசையாய் அறைகள். தரைகளில் நாசி துளைக்கும் சிமெண்ட் வாசனையும், ஜன்னல்களில் மணக்கும் பெயிண்ட் வாசனையும், காற்றில் கலந்து புதுப் பள்ளியின் வரவை அக்கிராமத்துக்கும், சுற்றியிருக்கும் கிராமங்களுக்கும் மணம் வீசி, பரப்பிக் கொண்டிருந்தது.

சரியாக மணி ஒன்பது நாற்பத்தைந்திற்கு உள்ளே நுழைந்தார் தமிழையா ராமலிங்கம். "ஏறிய நெற்றி, அதில் நிறைய நீர், இரு புறமும் நரை கூடிய கேசம், பட்டையான கண்ணாடி ..." என இருப்பாரோ என எண்ணாதீர்கள்.

எண்ணை விட்டு, வாரிச் சீவிய கறுகறு கேசமும், முறுக்கு மீசையும், நெடிது வளர்ந்த உருவமும், வெண் பருத்திச் சட்டையும், கருப்புக் கால்சட்டையுமாக நாற்பது அகவையை நெருங்கும் வாலிபர்.

இலைகளோடு போட்டியிட்ட பதினொன்றாம் வகுப்பு மாணவ, மாணவியரின் சளசளப்பு நின்று, மழை பெய்து ஓய்ந்த நிசப்தம் நிலவியது வகுப்பறையில். கையில் வைத்திருந்த ஓரிரு புத்தகங்களை மேசையில் வைத்துவிட்டு, "நேற்று பாடத்தை எங்கே நிறுத்தினோம்" எனப் பொதுவாகக் கேட்டார்.

"ஐயா ... " என்று எழுந்து நின்ற கதிவரன் இழுத்தான்.

"ம்... எங்கே விட்டோம் என்று சொல்லையா" என்றார் ராமலிங்கம்.

"அதில்லை ஐயா, வெகு நாட்களாகவே ஒரு கையெழுத்துப் பத்திரிகை தொடங்க‌லாம் என்று சொன்னீர்களே".

"ஆமாம், ஆமாம். சரி இன்றே அது பற்றி பேசுவோம்". பாடத்தை அதன் பின் தொடருவோம் என்றார். அக்னி நட்சத்திரப் பிரகாசிப்பு மாணவ மணிகளின் முகத்தில் மலர்ந்தது.

"ஐயா, முருகன் நல்லா கதை எழுதுவான்யா" என்றான் கதிர்.

அவன் கதை நன்றாக அல்லவா விடுவான், எழுதவும் செய்வானா என்றார் ராமலிங்கம். மாணவியர் பக்கம் இருந்து சிரிப்பொலி எழுந்து மறைந்தது.

சிரிப்பா சிரிக்கற, மாட்டி விடறேன் பார் என்று, "மாலதி கவிதை அருமையாக எழுதுவாள் ஐயா" என்றான் முருகன்.

"இப்பொழுது தானே கூறினேன், நீ கதை நன்றாக அளப்பாய் என, அதை உடனே நீருபிக்க வேண்டுமா முருகா" என்றார் தமிழையா.

சிதறிய சில்லரைகளாய் சிரித்தது வகுப்பறை.

ஒருவர் மாற்றி ஒருவர், தங்கள் படைப்புத்திறன் குறித்து ஒரே அரட்டையும், கும்மாளமுமாக‌ வழக்கத்தையும் விட கலகலப்பாக இருந்தது தமிழ் வகுப்பு.

எல்லாம் பேசி, தலைப்பும் 'அகரம்' என ஒரு மனதாக முடிவு செய்தனர்.

தாஜிதீன் கையெழுத்து நல்ல குண்டு குண்டாக இருக்கும். ஆனால் அடித்தும், திருத்தியும் எழுதும் பழக்கம் கொண்டவன்.

மல்லிகாவின் கையெழுத்து வளைந்து நெளிந்து ஒரு நானத்துடன் பெண்மையின் இலக்கணம் போல் இருக்கும். ஆங்காங்கே சேர்த்து எழுதும் பழக்கம் கொண்டவள்.

வையாபுரியின் கையெழுத்து முத்துப் போல் சீராக, மேலும் கீழும் அளவாக இடம் விட்டு அற்புதமாக இருக்கும்.

இவர்கள் மூன்று பேரும் சேர்ந்து பத்திரிகைக்கு வரும் கதை, கவிதை, கட்டுரைகள், இன்ன பிற எல்லாவற்றையும் எழுதுவது என்றும் உறுதி செய்தனர்.

வாரப் பத்திரிகையா, மாதம் ஒன்றா அல்லது மூன்று மாதங்களுக்கு ஒன்றா என்ற கேள்விக்கு, ஆர்வம் கொண்டவர்கள் வாரம் ஒன்று என்றும், நடுநிலையாளர்கள் மாதம் ஒன்று என்றும், வேற வேலை இல்லை இவங்களுக்கு என்பவர்கள் மூன்று மாதங்களுக்கு ஒன்றும், என்று மாற்றி மாற்றி கூறிக் கொன்டிருந்தனர்.

சிறிய சர்ச்சைக்குப் பின், மாதம் ஒன்றுக்கு இரண்டு பிரதிகள் என்று முடிவானது.

அதிலிருந்து மாண‌வ‌ர்க‌ளின் குதூக‌ல‌ம் பன்ம‌ட‌ங்கு அதிக‌ரித்த‌து. வ‌குப்பிலும், வெளியிலும், உண்ணும்போதும், உற‌ங்கும்போதும், அடுத்த மாதம் எப்ப வரும், முதல் பத்திரிகை எப்படி இருக்கும் என்பது ப‌ற்றியே அதிக‌ம் பேசின‌ர் ஆர்வ‌ம் கொண்ட‌ மாணவ மாணவியர்.

இத‌ற்கிடையே ப‌ள்ளியில் ஒரு நாள், பாரதி பிறந்த நாளை ஒட்டி, பேச்சுப் போட்டி ஒன்று ஏற்பாடு செய்ய‌ப் ப‌ட்டிருந்த‌து. அத‌ற்கு த‌லைமை தாங்கிய‌வ‌ர் இந்த‌ ஊரைச் சேர்ந்த காசியப்பன். ப‌க்க‌த்து ஊரில் ப‌டித்து வ‌ள‌ர்ந்து, த‌ற்போது அய‌ல்நாட்டில் வ‌சிக்கும் ம‌னித‌ர்.

பேச்சுப் போட்டி எல்லாம் ந‌ல்ல‌ வித‌மாக‌ முடிந்து செல்கையில், ப‌ள்ளித் த‌லைமை ஆசிரிய‌ர் ராஜ‌ன், காசிய‌ப்ப‌ன் அவ‌ர்க‌ளுக்கு ஒரு வேண்டுகோள் வைத்தார்.

அண்ணாச்சி, இப்ப‌ எல்லாம் க‌ணினி யுக‌மா இருக்கு. உங்க‌ளுக்கு அத‌ நான் சொல்ல‌வும் அவ‌சிய‌ம் இல்லை. உங்க‌ளால‌ முடிஞ்சா ஒரு க‌ணினி அன்ப‌ளிப்பா கொடுத்தீங்க‌ என்றால், பள்ளிக்கு உபயோகமா இருக்கும், உங்களுக்கும் புண்ணிய‌மா இருக்கும். க‌வர்மெண்ட் கிட்ட‌ ம‌னு போட்டு மாச‌க்க‌ண‌க்கா ஆச்சு. இந்தா, அந்தா என்று ஒரே இழுவையா இருக்கு.

நானே உங்களிடம் ஏதாவது உதவி தேவையா என கேட்கலாம் என நினைத்தேன். உங்களிடம் எப்படி கேட்பது என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். நல்லதாப் போச்சு என்றார் காசியப்பன்.

சில நாட்களில், ஒன்றுக்கு, ஆறாய் கணினியும், இரண்டு பிரிண்டர்களும் பள்ளிக்குத் தந்து பெருமைக்குரிய மனிதர் ஆனார். கணினி பயன்பாட்டு பயிற்சிக்கு, பெரு நகரங்களில் இருந்து வல்லுநர்களை அழைத்தும் வந்தார். பள்ளியில் இந்தப் பரபரப்பு வெகுநாட்க‌ள் குறையவே இல்லை.

பதினொன்றாம், பண்ணிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவ, மாணவியருக்கு அதிக நேரம் கணினி பயிற்சி அளிக்கப் பட்டது. புதுசா வந்த மவுசில், மாணவ மணிகளின் ம‌ன‌தை விட்டு கையெழுத்துப் பத்திரிகை சற்றே விலகியிருந்தது.

இருபது இருபத்தைந்து நாட்கள் ஆன நிலையில், "என்னையா, கையெழுத்து பத்திரிகை வருமா, வராதா" என்று யதார்த்தமாக நினைவூட்டினார் தமிழையா வகுப்பறையில்.

ஞாபகம் இருக்கிறது ஐயா. ஒரு சின்ன மாற்றம் மட்டும் எங்கள் அனைவரின் மனதிலும் தோன்றியிருக்கிறது. புதிதாய் வந்திருக்கும் க‌ணினி எங்க‌ள் அனைவ‌ருக்கும் பிடித்திருக்கிற‌து. கையெழுத்து பத்திரிகையை அழித்து, திருத்தி கைக‌ளில் எழுதுவ‌தை விட‌, க‌ணினியில் த‌ட்ட‌ச்சிட்டு, அழ‌காக‌ பிர‌திக‌ள் எடுத்து விநியோகிக்க‌லாமே என்று யோசிக்கிறோம் என்ற‌ன‌ர் ஒருமித்த‌ குர‌லில் !!!

Wednesday, May 28, 2008

மாமரத்தில் ஊஞ்ச‌ல் க‌ட்டி ...



ஒட்டி உற‌வாடும்
குட்டிப்பூக் கூட்டம்,
பொறாமை கொள்ளும்
காற்றின் சீற்றம்.

உரசும் காற்றினில்
உதிரும் பிஞ்சுக‌ள்,
இருந்தும் கிளை தாழ்த்தி
தரை தொடும் காய்க‌ள்.

கொத்தாய் தொங்கும்
கிளிகளின் மூக்கு,
சத்தாய் விளையும்
சப்பட்டை நாக்கு.

பொன் நிற‌ மேனியில் ...
மென் பட்டு சேலையில் ...
ஊரே தேடிடும்
உன் கனி வண்ணம்.

முக்கனி மூன்றில்
முதன்மை உன்கனி,
சித்திரை வைகாசியில்
மணக்கும் மாங்கனி.

சுவைக்கும் க‌னிக‌ளில்,
எப்புற‌மும் துளையில்லை,
எப்ப‌டி உள் சென்றாய் ?
தொப்பென்று விழும் வண்டே !

எங்கெங்கிலும் மா காய்க்க‌,
இந்திய மா இனிது,
உண்மை வெறும் புகழ்ச்சியில்லை
உல‌க‌ம் சொல்லும் அதை.

மா உந்தன் கிளைகளில்
மர ஊஞ்சல் க‌ட்டி ஆட‌,
தேனான‌ இசைபோல‌
தென்ற‌லும் சேர்ந்துவ‌ர‌,

சிற்றெறும்புக் க‌டி ம‌ற‌ந்தேன்,
சின‌ம்கொள் ம‌ன‌ம் ம‌ற‌ந்தேன்,
ஊண் உண்ணவும் ம‌ற‌ந்தேன் ...
உலகையே ம‌ற‌ந்து நின்றேன் !